Appelpop

Een last-minute beslissing was het weer, om het afgelopen weekend een bezoekje te brengen aan het gratis festival Appelpop. Met mijn glimlach regelde ik vervoer, want Tiel ligt niet bepaald naast de deur. Ik hoopte dat de reis en moeite voor jou het waard zouden zijn, want ik kende je pas een week.

Voor ik het doorhad, had jij me al gevonden op het festivalterrein. Ik stond opeens oog in oog met de jongen van de sms’jes en de berichtjes via zo’n beetje alle social networks. Blij verrast was ik, en jij kwam naar me toe voor een knuffel. Een hele fijne knuffel. Zoals beloofd gaf ik je een likje. Een likje over je hand, net zoals ik bij Vera deed van de week, toen jij me dat opdroeg. Gelukkig keek je er niet van op en waarschijnlijk vond je het fijn. Het volgende moment raakten jouw lippen de mijne en genoot ik meer dan ik ooit eerder bij iemand anders deed. Het voelde goed. Ik wist meteen dat ik je die avond niet meer los wilde laten.

Veel bands heb ik die avond inderdaad niet gezien, maar dat maakte me niks uit. Ik voelde me gelukkig. Daarbij speelde er naar mijn mening die avond op dat moment ook weinig interessants. Het was voor mij een mooie avond. Het mooiste was misschien nog wel toen ik met jou en Vera op dezelfde plek was, jij mijn hand vasthield en af en toe onschuldig kusjes gaf. Ik wilde je niet laten gaan, maar het moest.