Happy 2012! Happy Birthday, David Bowie.
Dat het een jaar met veel liefde, kusjes, knuffels, goede muziekjes, themafeestjes, afstuderen, hopelijk een diploma, vakanties, stedentrips, zomer, sneeuw, gele onderzeeërs, weinig studieboeken, veel festivals, concerten, volwassen worden, foto’s en nog meer ABBA mag worden.
Achterop
Bij jou op de fiets
Bagagedrager
Mijn favoriete plek
Van het station
Naar jouw huis
Achterop
Lieve pluis
De één-na-laatste dag van 2011. 2012 staat voor de deur en dat is eigenlijk al heel snel. Dit jaar ging ik het huis uit, was het mijn eerste volledige jaar met mijn liefde (hoewel, als het op die laatste dag nou misloopt, zou dat toch wel heel zonde zijn hè) en spendeerde ik weer veel tijd op/bij/met muziek.
Het jaarlijkse albumlijstje was een moeilijke opgave voor mij dit jaar. Ik wist slechts twee albums die er zéker weten in moesten. Eén van mijn favoriete bands stelde me teleur, maar gelukkig maakten twee anderen het goed. Applaus voor Alex Turner, want die presteerde het om twee geweldige albums (oké, één EP) te maken in 2011.
1. The View – Bread and Circuses
2. Noah and the Whale – Last Night on Earth
3. Alex Turner – Submarine [EP]
4. The Vaccines – What did you expect from the Vaccines?
5. Miles Kane – Colour of the Trap
6. The Wombats – The Wombats Proudly Present… This Modern Glitch
7. Foster The People – Torches
8. Arctic Monkeys – Suck it and See
9. Bon Iver – Bon Iver
10. Smith & Burrows – Funny Looking Angels
Qua concerten was mijn nummer 1 natuurlijk niet zo moeilijk. Het concert waar ik het hele jaar naar uitkeek was die van Arcade Fire en de band stelde mij niet teleur. Magisch 505 van de Arctic Monkeys deed mij ook goed. En de Belgjes van Balthazar hebben mij dit jaar meerdere malen verrast. Net buiten de top 3 vallen ook nog de concerten van Cage the Elephant op Lowlands, Joshua Panda in het Burgerweeshuis, Noah and the Whale op Lowlands en Baskerville op Pedro Pico Pop (oké geen filmpje van PPP, maar dit geeft ook een fijne impressie).
Op naar de afsluiter van 2011 met bevers, bobo’s, de brabobank, biggetjes, de bibaboerderij en de allerleukste vrienden (nee, dat begint niet met een Béé).
Gegroet en een fabuleus 2012 voor jullie.
Zondagavond. Steevast somber. Zondagavond verlaat ik thuis weer om met de trein twee uur terug te reizen naar mijn kamer in Deventer. Met een verdrietig gevoel ga ik iedere week weer terug. En waarom? Ik heb het in Deventer ook prima naar mijn zin. Daar is mijn liefde, ik vermaak me op mijn stage en de dagen en weken vliegen voorbij. Toch verlang ik iedere week weer enorm veel naar thuis.
Vandaag was het voor het eerst in weken eindelijk eens anders. Ik had allerlei leuke dingen te doen in Deventer, dus ik zou dit weekend daar blijven. Maar woensdag was mijn lieve moeder jarig. Ik kon er niet bij zijn, helaas. Pas na anderhalve week zou ik haar ‘in het echt‘ kunnen feliciteren. Voor een dochter die zo veel van haar moeder houdt is dat natuurlijk wat aan de late kant. Gezien ik haar ook nog eens enorm miste, ben ik vandaag toch maar even een bezoekje gebracht aan thuis. En nu, nu zit ik dan eindelijk eens tevreden weer terug in de trein naar Deventer. Zo zou het altijd moeten zijn.
Nooit gedacht dat ik thuis zo missen zou.
He! Hoi! Hallo! Kennen jullie me nog? Ik leef nog steeds hoor, ookal heb ik al drie maanden niks meer van me laten horen. Excusez-moi.
Waar heb ik in de tussentijd uitgehangen? Wel, dit kind is in de tussentijd van Hoorn naar Deventer verhuisd. Voor het eerst weg uit mijn ouderlijke huis. Weg bij mijn moeder. Waarom? Sinds september loop ik stage in Deventer, bij de Deventer Schouwburg wel te verstaan. Een stage van twintig weken, in mijn laatste studiejaar. Spannend, want hierna breekt de tijd van het afstuderen aan.
Ik loop stage op de afdeling marketing & communicatie. Een afdeling en een bedrijf die ook aan de lopende band veranderingen ondervinden. Zo is de manager en tevens mijn begeleider al vertrokken en vallen er regelmatig mensen uit wegens ziekte. Gelukkig ben ik niet alleen, want mijn collega’s zijn reuzegezellig. Ik houd me bezig met de publiciteit omtrent de voorstellingen en schrijf zo nu en dan een interview voor in het tijdschrift Applaus, dat één keer in de twee maanden uitkomt.
Op mijn kamertje in Deventer kan ik het ook prima vinden. Mijn huisgenootje is weliswaar zelden thuis, maar dat betekent dat ik het rijk voor mij alleen heb. Ondertussen is het bed op onderstaande foto vervangen door een tweedehands tweepersoonsbed, is de muur volgeplakt en is het plantje in de vensterbank verwelkt.
Anyway, ik ben er weer!
Het was een heel jaar lang afzien zo zonder Lowlandsparadijs, maar vorige week mochten we eindelijk weer! Lowlands 2011 was wederom een enorm mega fantastisch groot feest en deze mooie momenten hebben daarvoor gezorgd:
Mijn allermooiste Lowlands-moment. 505 live zien van de Arctic Monkeys. En dat ook nog eens met Miles Kane erbij. Mooi mooi mooi.
Vrijwel de hele show van Cage The Elephant was gaaf, maar dit was echt een spetterend einde. Zanger Matt die meerdere malen het publiek in duikt en er zonder shirt weer tussen uit komt.
De openingsact van het festival: The Wombats. Een fantastisch leuke en dansbare show, zoals we van ze gewend zijn.
De afsluiter van het festival was minstens zo geweldig als de opener. Ookal heeft The Offspring al een tijd geen nieuw werk meer afgeleverd, ik vond het een heel waardige afsluiter. Vermaakte me prima in het voorste vak. Vermaakte me prima het hele festival. Ik wil weer terug.
Nadat ik vorige week 24/7 voor mijn herkansing heb geleerd, is het nu tijd om een weekje cultuur te snuiven, undergroundfeestjes te bezoeken en wodka te drinken. Ik ben naar Berlijn, groetjes!
Momenteel luister ik naar BNN.fm, dat gepresenteerd wordt door lieftallig vriendinnetje en tevens radiofeut Vera. Een genot voor de oren én de lachspieren. Vera vroeg haar luisteraars naar hun ultieme festivalmoment. Gezien de hoeveelheid festivals die ik de afgelopen jaren heb bezocht, zitten mijn herinneringen vol met ultieme momenten.
De eerste die in me opkwam was mijn ontmoeting met Vera zelf. Parkpop 2010. Eerst zou Vera er wel heen gaan, toen weer niet in verband met werk, maar kwam uiteindelijk tóch opdagen. Ik kende Vera nog niet zo heel lang, maar ik wist zeker dat ik haar heel graag wilde ontmoeten. Dolblij was ik dan ook toen ik haar opeens tussen de mensenmassa zag staan. Ik bedoel, hoe vaak bijt en lik jij iemand bij de eerste ontmoeting?
Natuurlijk was de ontmoeting met mijn allerliefsteleukste vriendje ook niet mis. Ja, die ontmoeting was namelijk ook op een festival. Op 11 september 2010 zag ik Thomas voor het eerst op Appelpop. Ik was nog geen 5 minuten op het festivalterrein of ik had mijn tijger al aan de haak geslagen. Vol trots. Hoe dat verliep hebben jullie natuurlijk allemaal al gelezen, toch?
Afgelopen zaterdag was op deBeschaving in Utrecht. Het festival waar ik drie jaar geleden Pete Doherty voor het eerst zag, samen met zijn Babyshambles. Dat was al magisch. Deze editie maakte ik weer iets fijns mee. Ik had gratis kaartjes voor het festival dankzij het Burgerweeshuis en kwam voornamelijk voor de Belgische band Balthazar. Helaas heb ik het eerste deel van het optreden moeten missen (door werk, niet-werkende NS kaart-automaten, vertraging en te vroeg sluitende treindeuren – kortom, vooral door de NS), maar dat maakte de rest van het optreden dat ik wel heb gezien er niet minder goed op. En als klap op de vuurpijl kreeg ik ook nog iets liefs van gitarist Maarten op mijn CD geschreven. ‘Liefste Linda, ik hou van jou’
Heel leuk dat vorige twee momenten ook werden opgenoemd in Vera’s radioshow. Misschien wel het meest ultieme moment, muzikaal gezien, was voor mij op Rock en Seine vorige zomer. Toen ik Arcade Fire voor de tweede keer live zag. Toen ze Intervention speelden. Toen ik bij Elke op haar schouders zat. En toen het begon te regenen. Mooi moment was dat. Allermooist.
Het moment voor de deuren dichtgaan. Het moment voor de trein wegrijdt. Het moment dat ik tegelijkertijd haat en een beetje lief heb. Het laatste alleen omdat je dan zo lief en leuk kijkt. Het eerste omdat het betekent dat we gescheiden worden. Weg van elkaar. Steeds verder van jou verwijderd, terwijl ik steeds dichter weer terug bij huis kom.
Gelukkig is jouw manier van uitzwaaien de leukste.
Ruim twee jaar geleden, op 2 april, zag ik de man van mijn dromen voor het eerst. Ik ging ‘s middags naar een instore-optreden in de Plato te Utrecht. Een akoestisch optreden van de Schotse band The View. Voor mijn verjaardag had ik een kaartje voor het concert gekregen dat ‘s avonds plaatsvond, dus ‘s middags een kijkje nemen leek mij ook wel wat. Qua uiterlijk wist ik van tevoren alleen hoe de zanger eruit zag: wild, warrig en krullend haar. Van de anderen wist ik niets. De drummer was er niet bij, want die was niet nodig. De ene gitarist droeg een zonnebril en zag er wel oké uit. De andere gitarist/bassist.. daar kon ik mijn ogen niet vanaf houden.
Kieren Webster luidt zijn naam. Zo’n achternaam zou ik ook wel willen hebben. Ik zou hem best willen trouwen. Ik weet nog goed dat hij een rood/zwart geblokt overhemd aan had en hij een hartje op mijn gekochte CD tekende. Wat lief. Ik kon mijn ogen nog steeds niet van hem af houden. ‘s Avonds zag ik ‘m weer, en de volgende dag weer, in Nijmegen. Na afloop jatte ik zijn fles wijn, die nog altijd op mijn bureau staat te schitteren.
Ik zag The View daarna nog één keer op het strand in Scheveningen, daarna niet meer. Blij als een kind was ik toen ik hoorde dat de band op London Calling staat. Vrijdag is het eindelijk weer zover. Dan zie ik de man van mijn dromen weer terug. En op Lowlands. Samen met de man die niet alleen in mijn dromen voorkomt, maar mij ook in het echte leven lief heeft. De man waar ik vandaag alweer acht maanden mee samen ben. De man die nog véél leuker en liever is dan Kieren Webster. Thomas Legebeke ♥
